Ben Yuvasız Çalıkuşu Sense Kafeste Kanarya...

Yuvam yok benim. Ait hissetmiyorum hiçbir yere kendimi. Yabancı değilim ama etrafıma. Yabancılaşmadım daha. Hayat savaşım, emek savaşım, insanlık savaşım ve sen... Yabancılaştırmıyorsunuz beni. Ama bu geleneksellik, bu insanlar korkutuyor beni. Benim insanlarım diyorum, sevmeli diyorum. Ama bazen öyle kızıyorum ki. Yuvam yok gibi hissediyorum. Yerim yok. Hapisim. Hapissin. Elinden bir şey gelmiyor. Ait olduğun yer uzakta. Kolunu atıyorsun, boşlukta yayılıyor.Uyku gelmeyince telkin eden o sıcak ses kulağına fısıldamıyor. Yuvan ben buradayım diyemiyor. O zaman işte bütün o korkunç insanlar ve sesler kafana üşüşüyor. Kafanın içinde konuşuyorsun durmadan. Hayal etmeye başlıyorsun. Yuvan yanındaymış gibi. Az biraz rahatlık hissi işte. O anda belleğin yerinde olmuyor. Senden bağımsız işliyor, konuşuyor, dönüyor. Beynin, yatak, yorgan, yaz düşmanın oluyor. Ondan sonra dön dur. Uyumak için yalvar Tek isteğim uyku. Ya da yuva. Uzaktaki yuvam. Kafesteki kanaryam...